സഭാചരിത്രത്തിലും ആത്മീയ സാഹിത്യത്തിലും പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയം കേവലം ഒരു ചരിത്രപുത്രി മാത്രമല്ല; ദൈവീക രഹസ്യങ്ങളുടെ ജീവനുള്ള സാക്ഷിയും മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയ മാതൃത്വത്തിന്റെ പ്രതീകവുമാണ്. അവളെ വണങ്ങുക എന്നത് സഭയ്ക്ക് കേവലം ഒരു ആചാരമല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ അളവറ്റ കൃപയോടുള്ള കൃതജ്ഞതാ പ്രകടനമാണ്. ഈ വണക്കത്തിന്റെ അർത്ഥതലങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:
ദെെവീക പദ്ധതിയിലെ നിസ്തുലമായ ഇടം
സ്രഷ്ടാവിനെ വഹിച്ച ഉദരം: അനന്തനായ ദൈവത്തെ സ്വന്തം ഉദരത്തിൽ വഹിക്കുവാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവളാണ് മറിയം. സ്രഷ്ടാവിന് ഭൗതികമായ ഒരു ഭവനം ഒരുക്കുവാൻ ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്ത ഏക ഇടം എന്ന നിലയിൽ, അവൾ അപ്രാപ്യമായ ഒരു വിശുദ്ധിയുടെ ഔന്നത്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
പുതിയ ഹവ്വ: അനുസരണക്കേടുകൊണ്ട് മനുഷ്യകുലത്തിന് നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവന്റെ വാതിലുകൾ, “ഇതാ കർത്താവിന്റെ ദാസി” എന്ന സമ്പൂർണ്ണ സമർപ്പണത്തിലൂടെ വീണ്ടും തുറന്നുകൊടുത്തവളാണ് അവൾ. ഹവ്വ വരുത്തിയ മുറിവുകളെ സ്നേഹത്താലും വിനീതതയാലും മറിയം സുഖപ്പെടുത്തി.
കൃപ നിറഞ്ഞവൾ (Full of Grace): മാലാഖയുടെ അഭിവാദനം തന്നെ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിന്റെയും ആത്മീയ നിറവിന്റെയും സാക്ഷ്യമാണ്. പാപത്തിന്റെ ഒരു നിഴൽപോലും സ്പർശിക്കാത്ത, ദൈവീക സ്നേഹത്താൽ പൂർണ്ണമായി അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ട ആത്മാവാണ് അവൾ.
നിശബ്ദതയുടെ കാവൽക്കാരി: സുവിശേഷങ്ങളിൽ മറിയത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ചുരുക്കമാണ്. എന്നാൽ അവളുടെ മൗനം വലിയൊരു ധ്യാനമാണ്. “ഈ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അവൾ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സംഗ്രഹിച്ചു ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു” എന്ന വചനം അവളുടെ ആത്മീയ ആഴത്തിന്റെ പ്രൗഢി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
മക്കളുടെ സങ്കേതം: പ്രതിസന്ധികളിലും കണ്ണീരിന്റെ താഴ്‌വരയിലും മറിയത്തിന്റെ മാധ്യസ്ഥ്യം തേടുന്ന മക്കൾക്ക് അവൾ എന്നും പ്രത്യാശയുടെ നക്ഷത്രമാണ്.
”സ്രഷ്ടാവിനെ പ്രസവിച്ചവളും, ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കും അതീതനായവനെ മടിയിൽ കിടത്തിയവളും ആയതുകൊണ്ട്, സൃഷ്ടികളിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും മഹത്വമുള്ളവളും വണക്കത്തിന് ഏറ്റം യോഗ്യയുമാണ് പരിശുദ്ധ കറിയം.”
